Lamento della Ninfa

“Amor”

dicea

“Amor”

il ciel mirando il pie fermo.

“Amor, amor, dove la fe ch’el traditor giuro?”

Miserella

“fa che ritorni il mio amor comei pur fu

o tu m’ancidi ch’io non mi tormenti piu”

Miserella ah piu no no,

tanto gel soffrir non puo

“Non vo piu che i sospiri

se non lontan da me!

No no che i martiri

piu non dirammi affe!”

Miserella ah piu no no

“Perche di lui mi struggo

tutto orgoglioso sta

che si che si sel fuggo

ancor mi preghera.

Se ciglio ha piu sereno

colei che’l mio non e

gia non rinchiude in seno

Amor si bella fe

ne mai si docli baci

da quella bocca avrai,

ne piu soavi.

Ah taci che tropp’il sa!”

Να πετάς

Το θυμάσαι το σπίτι στο Πήλιο?
Αυτό που βλέπαμε την απέραντη θάλασσα.
Και μετά πετούσαμε χέρι-χέρι πάνω απ’όλες τις θάλασσες.

Δεν τα πρόλαβα τα δελφίνια σου καλή μου.
Ίσως φύγαν πριν προλάβω να στρέψω τη ματιά μου.
Αλλά είμαι σίγουρος ότι ήταν πανέμορφα.
Γιατί γελούσες και χαιρόσουν σαν παιδί.
Σα να ήσουν κι εσύ μαζί τους και γινόσουν ένα με τη θάλασσα και τον ήλιο.
Κι ένοιωθα ότι όλα είναι έτσι όπως πρέπει να είναι.
Ίσως όμως, τότε σε έχασα. Δεν ήσουν αέρας. Έπρεπε να το ξέρω.

Το σπίτι δεν υπάρχει πια. Χάθηκα και δεν το βρήκα.
Όσο κι αν έψαξα, δεν το βρήκα. Και πήγα πολλές φορές…

Όχι, υπήρξε το σπίτι. Μη μου λες ότι δεν υπήρξε.

Είχα πάει πολλές φορές.
Το κοιτούσα και σε θυμόμουν.
Σ’έβλεπα μέσα να τραγουδάς και να χορεύεις.
Κι ήσουν ευτυχισμένη.
Μη μου λες ότι δεν υπήρξε.
Θα γίνουν όλα κουβάρι γαμώτο.
Υπήρξε. Κι άσε με να ησυχάσω.

Ακόμα σε θυμάμαι μέσα σε χίλια κεριά.
Όπως τότε που μου’πες ότι θες να ακουμπήσεις τον ουρανό.
Να πετάς. Να πετάς.
Κι ας φαίνομαι μικρός από κει.

Νύχτωσε νύχτα μου

Σήμερα θα έρθω στο κρεβάτι σου μικρή μου.

Και θα ξαπλώσω δίπλα σου.
Θα σε βλέπω να κοιμασαι σα παιδί. Και να χαμογελάς.

Θα χαϊδεύω τα μαλλιά σου.
Και θα τ’αφήνω να περνούν μέσα από τα δάχτυλά μου.

Θ’ακούω τη καρδιά σου, μικρή μου.
Κι έτσι θα δω τα όνειρά σου.

Μακάρι να γευόμουν και τα χείλη σου. Θα ξεδιψούσα.
Κι η μυρωδιά του ιδρώτα σου είναι που θα με στεγνώσει.

Αλλά ίσως έτσι σταματήσω να ονειρεύομαι ότι σ’αγκαλιάζω.
Κι ίσως οι απόμακροι σταθμοί που συναντιόμασταν
σταματήσουν να είναι φαντάσματα.

Μη μου μιλάς άλλο.
Έχω κλείσει τ’αυτιά μου εδώ και καιρό.

Θα συνεχίσει να βρέχει μικρή μου.
Και το κλάμα σου δε θα ακούγεται.

Να παρακαλάς να μην σπάσει το φράγμα.
Μ’ακούς? Να μην σπάσει.
Γιατί μετά δε θα’χεις που να μείνεις.
Και θα κλαις για τον εαυτό σου.

Χειμώνας

Κι η μικρή καρδιά έμεινε ακίνητη για ώρες.
Κάποιος την περασε για νεκρή.
Κάποιος δεν της έδωσε καν σημασία.
Ήταν και χειμώνας βλέπεις.

Την βρήκε ενα κορίτσι με πανέμορφα μάτια.

Και την έβαλε σε ενα μουσικό κουτί.

Κι η μικρή καρδιά αναθάρρησε και άρχισε να χτυπάει.
Και χτυπούσε και χτυπούσε χωρίς να τη νοιάζει.
Το μόνο που ένοιωθε ήταν ότι ήθελε τώρα να χτυπάει.
Και κάθε φορά που το κορίτσι άνοιγε το μουσικό κουτί,
άκουγε τη μικρή καρδιά να της λεει ευχαριστώ.

Κι ο χειμώνας πέρασε γρήγορα, μικρή μου.

Μιά κουβέντα μόνο

Πάλι εδώ.
Ξέρω ότι ενοχλώ.
Όσο κι αν μου λες ότι νοιώθεις εντάξει.
Μια κουβέντα μόνο.

Η καρδιά σου θα σωθεί μόνο μέσα σ’ένα μικρό παιδί.
Όσο κι αν πονάει, πρέπει να το ακολουθήσεις.

Δεν είμαι αυτό που ψάχνεις. Να’σαι σίγουρη.
Αλλά πιστεύω σε εσένα. Ξέρω ότι πρέπει να πιστέψω κι ας είναι
αυτό που θα με κάψει.

Σου μιλώ και ξέρω οτι ακούς. Και δε σε βλέπω όπως νομίζεις γαμώτο.
Μη σκέφτεσαι.

Κι αν δε συναντηθούμε,
στην επόμενη ζωή,
εγώ θα είμαι βασιλιάς κι εσύ η βασίλισσά μου.

Στο υπόσχομαι
κι ας με κάνει κομμάτια.
Κι ας μην το αντέχω.

Άσε με μόνο να σου μιλήσω.
Ίσως καταφέρω να διώξω τα νυχτοπούλια
που ζήσαν από τη νιότη σου.

Satori

Αργές ώρες.
Μικρές ώρες.
Ποιός να σε σκέφτεται?

Εγώ? Ναι, αλήθεια ειναι. Μπορείς να το αφήσεις και να με κοιτάξεις λίγο? Κατάματα πλιζ?

Έτσι. Ακριβώς όπως αποφεύγεις να κοιτάξεις τον εαυτό σου.
Και γι’αυτό χρειάζεσαι μαγικούς καθρέφτες να σου λένε πόσο όμορφη είσαι.
Και είσαι πολύ όμορφη. Πανέμορφη.
Θεά, που με προστατεύει απ’τα νυχτοπούλια.

Μακάρι να ξεζούσα αυτά που έζησα. Δεν αντέχω να τα θυμάμαι.

Οχι, δεν το εννοώ. Σχώρα με.
Έχουν γίνει τα πάντα μέσα στο μυαλό μου κουβάρι.
Μη ρωτάς γιατί. Δε θέλω να το ξεμπλέξω.
Το μόνο που θέλω είναι να κοιμηθώ για ένα μήνα.
Μόλις σηκωθώ, ίσως έχει φύγει.

Άκου με λίγο. Λίγο. Οι δρόμοι σου καίνε. Καίνε.
Και δεν είναι ζωντανοί γαμώτο σου.
Το μόνο που θέλουν είναι να σε στραγγίξουν.
Στο είπα κι άλλοτε. Όταν θα είσαι μόνη και θα κοιτάς πίσω…

Ξέχνα με. Δεν υπάρχω.

Δεν καταλαβαίνεις ότι μου μιλάς? Καθόλου?
Τρομάζεις να το σκέφτεσαι?
Είναι όπως τότε που με ένοιωθες δίπλα σου αλλά ξεχνούσες να το δεις.

Θα φύγω. Μην ανησυχείς.

Ελπίζω να έβαλες φωτιά πίσω σου. Ένα φιλί δεν φτάνει για να μην υπάρχει επιστροφή.